Eerst het uitroepteken. Ja, natuurlijk is er reden voor
feestvreugde! Al sinds mensenheugenis wijden mensen heiligdommen aan de
ontmoeting met God/het goddelijke. De voorouders van de Engelsen bouwden
Stonehenge. Abraham richtte altaren op. Salomo liet een tempel bouwen. En al
wist ook Salomo dat God overal is en niet gebonden kan worden aan een gebouw,
mensen hebben kruispunten nodig waar je grotere kans hebt om God tegen te
komen. ‘Thin places’ noemen de Engelsen dat: dunne plekken. Plekken die
transparant zijn voor de aanwezigheid van God.

De Morgenster wil zo’n plek zijn. Een heiligdom in het hart
van Papendrecht. Een plek waar mensen samenkomen voor Gods aangezicht. Een gebouw
dat ook voorbijgangers aan God blijft herinneren. Reden tot dankbaarheid. Zeker
in deze tijd. Per week sluiten er immers twee kerkgebouwen in Nederland.

Maar nu het vraagteken. Want De Morgenster is niet zomaar
ontstaan. Ze kwam voort uit een scheuring. Nederlandse protestanten lijken er
patent op te hebben. Heerszucht en scherpslijperij waren oorzaken van grote
onenigheid. En die onenigheid leidde naar diepe breuken. Dus reden voor een
feestje? Als je echt terugkijkt naar hoe het begon: nou nee, niet echt.

Gelukkig verschijnen de woorden die u nu leest in een
gezamenlijk kerkblad. Er is een vitale samenwerking tussen Bethlehemkerk en
Morgenster! En samen maken we deel uit van een nog veelkleuriger Protestantse
Kerk. En die Protestantse Kerk zoekt weer samenwerking met andere kerken.
‘Verbinding’ is het sleutelwoord geworden in plaats van ‘splijting’. In dat
licht valt te verwachten dat De Morgenster niet nog eens 100 jaar zal bestaan!

Dat brengt mij bij de toekomst. Hoe zal de kerk van de
toekomst eruit zien? Veel is in beweging. Zullen er nog kerkgebouwen zijn? Misschien
geen Morgenster meer, maar dan hopelijk wel een andere plek. Niet omdat God
zo’n plek nodig heeft: mensen hebben ze nodig om God niet te vergeten.

Maar die plekken zullen er alleen zijn als er ontzag of
eerbied is. Kerken zijn heiligdommen, geen clubgebouwen. Als ze alleen gewijd
zijn aan ons particuliere religieuze product, zijn ze gedoemd te verdwijnen.
Zoals een gezegde luidt: ‘Wie trouwt met de tijdgeest, wordt snel weduwe.’ Maar
de kerk is de bruid van Christus. Aan Hem is ons prachtige heiligdom gewijd. Met
Hem viert zij feest. Elke week.