Maar die tijden zijn voorbij. Niet ineens trouwens. Het was een langzaam proces. Gaandeweg bleven romans steeds langer liggen op mijn Rietveld-bankje voor ongelezen boeken. Ze konden mij steeds minder boeien. Ik begreep van anderen dat zij dat herkenden. Die anderen zijn dan vooral mannen.

Waar ligt het aan? Ik kan alleen voor mezelf spreken. Ik ben me gaan ergeren aan de langdradigheid van veel verhalen. Ze roven mijn tijd. Dat ligt niet aan die boeken alleen. Vroeger beet ik me door breed uitgesponnen literaire werken heen. Het ligt dus ook aan mij. Ik ben veranderd. Ouder wordend moet ik zuiniger zijn met de tijd.

Wil ik rendement hebben van mijn lezen, dan moet ik kieskeurig zijn. Als ik een roman lees, dan graag een klassiek werk dat zich bewezen heeft. Maar verder lees ik vooral graag filosofie, theologie en poëzie. En ik verzeker je: die poëzie vind ik een betere investering dan menig roman.

Als je een roman uit hebt, zet je hem in de kast. Als het een heel goed boek is, herlees je het nog een keer. Maar dan is het meestal wel gedaan. Sterker, van de meeste romans in mijn kasten weet ik niet eens meer waar ze over gingen. Maar naar een poëziebundel grijp je nog weleens. Gedichten blijven je vergezellen.

Nu geldt de afnemende romanhonger meestal niet voor vrouwen. Literaire leeskringen worden immers meestal uitsluitend bemenst door vrouwen van een zekere leeftijd. En bij mevrouw Van Die neem ik van afnemende leeswoede wat dit betreft ook niets waar. Haar kasten met romans dijen nog steeds uit.

Is het dus inderdaad een mannenprobleem? Ooit las ik dat mannen, als ze ouder worden, meer biografieën gaan lezen in plaats van romans. Dat herken ik. Maar waarom dat dat zo is? Fictie-moe? Of omdat ze zelf de balans van hun leven aan het opmaken zijn? Maar waarom hebben vrouwen dat dan kennelijk minder? Wat denk jij?