Dat ‘daglicht-ik’ leeft op de klok. Je moet dit, je moet
dat. En niet alleen van je omgeving, je legt jezelf soms ook een druk op: ik
moet nog dit, ik moet nog dat. Onze dagen zijn volgepropt. En leven is: je
agenda afwerken.

Maar een mens heeft ook een (dag)dromende ziel. Ze vormt de
onderstroom. Ze kent een ander ritme. Meer dat van een kalme golfslag dan van
de wijzers van de klok. Wanneer die klok wegvalt, kun je je mee laten dobberen op
die stroom. Ontspannend! Die kant van ons krijgt de kans tijdens de vakantie.

Maar velen komen aan hun diepste zelf niet toe. Hun
daglicht-ik houdt hen gevangen. Bijvoorbeeld als je lijdt aan een angststoornis
of depressie. Die neem je mee waar je ook gaat. Of zorgen. Denk aan die van de
mantelzorgers. Het is heel moeilijk om de zorg om een dierbare los te kunnen
laten. Allereerst: vind maar eens vervanging. En als je die gevonden hebt, kun
je de zorg innerlijk vaak nog niet loslaten!

Relatieproblemen (met je partner, je kinderen), verdriet om
verlies, geldzorgen – ze kunnen het onmogelijk maken om je dromende ziel naar
boven te laten komen, om je daglicht-ik even op vakantie te sturen. Het
verhindert je om ‘heel’ te worden. Om op adem te komen.

Laten we oog houden voor elkaar. Toen ik ooit een periode
meemaakte waarin ik gevangen was in verslagenheid, nam een vriend mij een paar
dagen mee op zijn motor. We gingen kamperen. Ik kwam niet herboren terug. Maar
die vriend had oog voor mijn dromende ziel. Hij was zielzorger. En dat hielp. Zo
werd het toch een goede zomer. Dat de zomer van 2019 voor u en jullie allemaal
goed zal zijn!