‘Een minderwaardigheidscomplex’ noemen we het. Of we spreken over een laag of negatief zelfbeeld. Je voelt je klein of zelfs een mislukkeling. Het komt vaak voor.

Zelfs de grote schrijver Shakespeare had er last van. Hij schreef er een prachtig gedicht over.

When, in disgrace with Fortune and men’s eyes,
I all alone beweep my outcast state.

Als ik, versmaad door ‘t Lot en ’s mensen ogen,
Eenzaam beween dat ik verstoten ben.

Maar het gedicht eindigt positief. Opeens is er sprake van liefde. Als de dichter denkt aan zijn geliefde neemt zijn hart een hoge vlucht. Als een leeuwerik zingt zijn hart een lied, hoog tot aan de hemelpoort.

For thy sweet love remembered such wealth brings
Het denken aan jouw liefde maakt zo rijk.

De popzanger Rufus Wainwright maakte er een prachtige melodie onder.

Ik moest aan deze song denken omdat het deze week Europride is – het evenement van en voor lesbo’s, homo’s, biseksuelen en transgenders, afgekort LHBT’s. Dit keer is het in Amsterdam.

Zo’n feestje en in het bijzonder de Canal Parade oogt altijd uitbundig. Te uitbundig, vinden sommigen. Maar ik zie dat anders. Achter die uitbundigheid gaat namelijk óók veel strijd schuil. Maatschappelijke strijd - tegen vooroordelen en onderdrukking. Maar ook innerlijke strijd -  tegen een (al dan niet opgelegd) laag zelfbeeld, strijd om uit de kast te durven komen, strijd tegen teleurstelling, óók opgedaan in kerken.

Er wordt van Shakespeare beweerd dat hij ook gay of bi was. Begrijpelijk, want van de 154 sonnetten die hij schreef is het merendeel gewijd aan de liefde voor een man.

Ik draag het 29ste sonnet van Shakespeare, op muziek van Rufus Wainwright (hier uitgevoerd door Florence Welsch) op aan onze LHBT-gemeenschap. Ik wens jullie een fijn feestje! Dat liefde jullie wegen moge beschijnen!

[embed]https://www.youtube.com/watch?v=_ni_gb78K-o[/embed]