Goed, afgelopen dinsdag was het weer mijn beurt. Het was een gure dag. Windvlagen deden de tentdoeken van de marktkramen klapperen. O ja, want dat moet ik ook nog vertellen: Cookers bevindt zich bij het marktplein en dinsdag is marktdag in Papendrecht. Dan is het meestal lekker druk. Plaats en moment van onze presentie zijn dus met zorg gekozen.

Dit keer was het echter niet druk. Vanaf mijn stoel bij het raam had ik uitzicht over het marktplein (zie foto). Een lage loodgrijze hemel leek het neer te drukken. De enkele voorbijganger spoedde zich onder zijn paraplu door de vlagerige miezerregen naar de winkels of huiswaarts. ‘Geen klandizie vandaag,’ dacht ik.

Gelukkig wist ik mij verzekerd van minstens één bezoeker: onze stagiaire. Hij is nog niet zo lang bij ons en wilde weleens weten hoe ons missionair bedoelde initiatief werkte. Ik had hem al gewaarschuwd: als mogelijke ‘klanten’ het tafeltje bezet zien, lopen de meesten door. Maar met dit barre weer wist ik het zeker: druk zou het niet worden.

Het kwam uit. Hij bleef de enige. Toch was het geen verloren ochtend. Toen hij was aangeschoven ontspon er zich tussen hem en mij een levendig gesprek van hart tot hart. Hij had mijn kerkdienst van afgelopen zondag bezocht. En hij vertelde hoe hij dat als evangelisch-reformatorisch gelovige had ervaren. Ik merkte dat onze manier van vieren hem een beetje had verward.

Onze liturgische vormen vond hij binnenkerkelijk. De preek vond hij niet uitblinken in het bieden van duidelijke zekerheden. Hij vond het zelfs wat…hij aarzelde, maar zette toen door…ja, wat vaag. Goed om zo eens in de spiegel te kijken! Ik ging er op in. Hij weer op mij. We werden zo meegevoerd door ons gesprek dat ik mensen om ons heen af en toe eens zag kijken – vooral als de naam ‘Jezus’ klonk en dan op een andere manier dan gebruikelijk is in een café.

Opeens was het twaalf uur. We hadden zomaar anderhalf uur volgepraat! Aan de vragen die hij mij had moeten stellen, waren we niet eens toegekomen. We maakten een nieuwe afspraak, namen afscheid en onder dreigende luchten fietste ik huiswaarts. Ik had in alle opzichten het windje mee.