'Pollywog' is een zoon die opgroeit zonder vader én een zeeman die nog niet de evenaar is gepasseerd. En beide betekenissen spelen hier een rol. Simpson lijkt zich al bij voorbaat te verontschuldigen voor het feit dat de jongen zijn vader niet veel zal zien. Als musicus ben je namelijk altijd onderweg.

Maar daarom wil hij de jongen nu al een gids meegeven voor diens tocht op de oceaan van het leven. Want het kan er ruw aan toe gaan. Simpson weet er zelf van af. Hij is nogal eens uit de koers geraakt. En daarom - zo zingt hij zijn zoon toe - : 'Blijf van de drugs af.' Maar in een ander nummer raast hij tegen oorlog en waarschuwt hij zijn kind voor meeloperij.

Simpson raast, troost, beurt op, moraliseert. Maar één ding voert de boventoon: de liefde voor zijn pasgeboren kind. Maar hij weet dat te verpakken in originele muziek. Het album is een verrassende mix van country, soul en rock. De bekende blazers van de Dap-Kings (Amy Whinehouse!) zorgen voor de soul-component. Man, wat klinkt dat lekker!

Het album bevat één song die niet door Simpson zelf werd geschreven: 'In bloom' van Nirvana. Hij weet van het oorspronkelijk ruige nummer een verrassend ingetogen song te maken. 'Oh Sara' vond ik ook een hoogtepunt. Maar luister ook  eens naar de openingssong van het album: Welcome To Earth (Pollywog), hieronder in een live-versie.

Sturgill Simpson is wat mij betreft een van de mensen die laten zien dat country niet dood is, maar nieuwe wegen weet te vinden. Dit jaar is hij te bewonderen in Nijmegen en Amsterdam. Ga dat zien! We zullen nog veel van hem horen.

[embed]https://www.youtube.com/watch?v=MmV8uYM283w[/embed]

[embed]https://www.youtube.com/watch?v=NpDYfkymaSE[/embed]