Na twee succesvolle soloplaten van leadzanger Jack Poels, vreesde ik een beetje voor het voortbestaan van de band. Maar dit album verdrijft die angst compleet. De mannen uit Limburg hebben er zich bepaald niet van af gemaakt. Het zijn de bekende ingrediënten die de plaat weer dragen: het kenmerkende geluid van de accordeon van Tren van Enckevort en de trompet/bugel van Jack Haegens, en de afwisseling van ontroerende liedjes met up-tempo nummers. Maar het is alsof ze een tandje bij hebben gezet. Het sprankelt nog meer dan voorheen!

De melancholie om de vergankelijkheid is nooit ver bij Rowwen
Hèze. De band geldt als een feestband. Maar dat is maar voor de helft waar.
Luister naar ‘De berge van Bob’ (over de schilder Bob Ross), ‘De traon’ of ‘Rijk
alleen’. Het zijn zachte liedjes over de kwetsbare kant van het leven. Jack
Poels is als liedjessmid een meester op dit terrein.

Maar dat hij na zijn soloplaten (met allemaal zachte
liedjes) de uitbundigheid niet verleerd is, laten op dit album liedjes als ‘Stap
vur stap’ en ‘Onderaan beginne’ horen. En een liedje dat beide elementen in
zich draagt is ‘Bruid op bloete veut’, dat begint met een uitvoerig, gedragen accordeonspel
dat zo uit Argentinië lijkt te komen, maar dat uitloopt in een vrolijke melodie
met dito tekst.

‘Onderaan beginne’ toont een band in vorm. Dat de liedjes door de verschillende bandleden apart van elkaar zijn opgenomen (corona?) is niet te merken. Het lijkt zelfs een nieuw begin in hun lange loopbaan. ‘Onderaan beginne’ duidt daar niet alleen op, maar ook het slotnummer ‘Begin een band’ - een aanstekelijke oproep als je het album hebt beluisterd. Ze hebben er nog altijd zin in.

En dan heb ik het nog niet eens gehad over de teksten. Limburgs dialect, ja, maar wie zijn best een beetje doet en de teksten meeleest (op hun site te vinden, of nog beter: album kopen!), kan ook als Hollander alles goed volgen. Poels is een poëtisch man. Zijn teksten gaan altijd ergens over. Een voorbeeld daarvan is ‘Rijk alleen’, dat gaat over de ruimte die mens en dier elkaar moeten geven: Leave, loate leave / straks dan zulde zeen / alles mit n'hart / dat nimt gen ruumte in. En inderdaad, als we zo leven, is het leven goed.