Ze is niet de enige. Wat de film vooral in beeld brengt is
dat er in Amerika een schaduwsamenleving is ontstaan van rondtrekkende mensen. Ze
hebben hun huis verloren door de kredietcrisis en moeten leven van
seizoensarbeid: hier wat werk bij Amazon, daar op een camping. In hun campers
en bestelbusjes wonen ze en trekken van hot naar her.

Het bijzondere van deze film is dat het merendeel van de mensen die Fern ontmoet echte nomaden zijn. Het zijn meestal zestigers en zeventigers. Ze maakten op mij grote indruk door hun veerkracht, humor en warmte. Want de moderne nomaden vormen een aparte gemeenschap waar men wat voor elkaar over heeft. En als ze weer verder trekken, is dat in het besef dat ze elkaar weer tegen zullen komen: ‘I'll see you down the road’ luidt hun afscheidsgroet.

Aanvankelijk onwennig
in dit nieuwe rondreizende bestaan, vindt Fern steeds meer haar plek. Ze
timmert en klust aan haar busje. Ze leert steeds meer mensen kennen en wordt zo
deel van de gemeenschap.

McDormand weet niet alleen voor zichzelf een glansrol neer
te zetten, maar ook het beste uit haar mede (amateur)spelers te halen. De
onvergetelijke Linda May and Swankie zijn zó zichzelf dat Nomadland half
documentaire, half film is geworden. Docudrama zeggen we dan.

De film kent geen plot, maar brengt met prachtige beelden van het landschap en met prachtige mensen een vergeten kant van de Amerikaans samenleving in beeld. Terecht dus dat Nomadland drie Oscars won. En dan de muziek van Einaudi: schitterend!

Nog één keer keert Fern terug in het dorpje dat ze achter zich liet. Maar alles is vervallen. Ze heeft er niets meer te zoeken. En dus trekt ze verder. Voorgoed nomade geworden.