De loftuitingen waren niet van de lucht. ‘Ratched’ zou een
schitterende serie zijn. Spannend, en vooral: van een buitengewoon mooie
stilering. Maar na twee afleveringen haakte ik af. De beelden waren technisch
mooi, maar ik had al snel mijn zakken vol van de sadistische passages.

Ik had het ook bij ‘Breaking Bad’ – ook zo’n geprezen serie. Sterker, het werd wel de ‘serie der series’ genoemd. Maar al meteen in de eerste aflevering werden er - net als in 'Ratched' - een aantal mensen gruwelijk omgelegd. Ik weet het: ‘Doorbijten’ zegt dan altijd wel iemand, ‘want later wordt dat anders’. Maar ik heb een aversie tegen die alomtegenwoordige trend om met buitensporig geweld de kijker te binden. Want zo werkt het kennelijk.

En dan, soms neemt het geweld alleen maar toe. Zo hield ik
het bij ‘Sons of Anarchy’ nog lang vol. Maar toen ook dat hetzelfde liedje
bleek, merkte ik: ik word deze serie niet ingetrokken, maar erdoor afgestoten.
Uit die knop dus. Geweld zie ik genoeg voor het journaal.

Vaak merk je dus dat het in series hoe langer hoe gekker wordt. ‘Bloodline’ vond ik aanvankelijk een intrigerende serie, maar tegelijk exemplarisch voor veel andere series: om de kijker vast te houden, werden er met elk nieuw seizoen steeds absurder verhaallijnen verzonnen.

Nu hoor ik een oplettende volger van mijn site zeggen: ‘Schreef je nog geen jaar geleden niet een instemmende bespreking van ‘Peaky Blinders’?' Inderdaad, helemaal consequent ben ik niet. Soms word ik zo’n verhaal wel ingezogen. Maar sinds de film ‘Reservoir Dogs’ ben ik allergisch voor het bijna pornografisch inzoomen op geweld.

Hoe dan ook, ‘Ratched’ kan ik dus niet beoordelen. Maar ik heb er ook helemaal geen behoefte aan. Na twee afleveringen had ik m’n bekomst. Wat schiet je op met een arts die psychiatrisch patiënten wil genezen door met een ijspriem in hun oogkas te steken om vervolgens door te drukken naar de hersenen om daar een gedeelte uit te schakelen? En dat alles gedetailleerd in beeld gebracht met bijbehorend geluid. Stijl? Kom op zeg.