De singer-songwriter is zich bewust van haar donkere teksten. In de liner notes schrijft ze: ‘Thank you dear listener for staring into the abyss with me.’ En inderdaad, de zin van het leven lijkt vaak ver weg. Relaties gaan moeizaam of breken af. De toekomst lijkt donker en eenzaamheid een vriendin. Wat een afgrond van leegte. Maar ook: wat een muziek!

De stem van Gibson is teer en stevig tegelijk. De helderheid ervan ontroert. En dan de arrangementen. De folkmuziek die we van haar kennen, wordt rijk versierd en ondersteund door strijk- en blaasinstrumenten die overigens nergens overheersend worden. De liedjes zijn ingetogen.

Absolute toppers vond ik het openingsnummer I Carry Water met een ambient sound, Slow Joke Grin met prachtig spel op de klassieke gitaar en Marjory met een ingetogen piano en klarinet. Nogmaals, het is geen vrolijk, maar wel mooi album. De tragiek van het leven wordt nergens bombastisch gemaakt, maar getransformeerd in troostrijke schoonheid.

https://www.youtube.com/watch?v=ztC-iD4AgCU

https://open.spotify.com/album/5fnC8X9mkoBfK1sezfuhSu?si=X70eywP9SBOOCsBlfZXaXQ