De titel van het album lijkt een verwijzing naar de ‘Sermon on the Mount’ – de Bergrede van Jezus uit het Matteüsevangelie. Of gaat het om Mozes op de Sinaï? Zou ook zomaar kunnen. Beide gedachten worden ondersteund door de vele Bijbelverwijzingen in de nummers op dit album, vooral in de eerste vier songs.

‘Birds of the Meadow’ bedient zich van de taal die doet denken aan het laatste gericht. De titel van het tweede nummer ‘Young Moses’ spreekt voor zich. In het heerlijke ‘Henrietta, Indiana’ reageren een vader en een zon verschillend op het verlies van werk: de vader is teleurgesteld in God, zijn zoon zoekt zijn heil in het preken (‘Blessed be the poor’ uit de Bergrede!), en in ‘Getting Ready To Get Down’ zingt Ritter de ketenen van een jeugd met Bijbelschool van zich af.

Maar zo gaat het niet toe op het hele album. De latere nummers slaan andere tonen aan. Levensvreugde, liefdesverdriet, humor, heimwee – de plaat kent vele registers. Al kwam ik de ‘boom van kennis van goed en kwaad’ wel weer regelmatig tegen. Kennelijk is Ritter op zoek naar het paradijs.

Absolute hoogtepunten vond ik het genoemde ‘Henrietta, Indiana’ en ‘Where the Night Goes’. Dat laatste is een lied dat barst van levensvreugde nadat een jeugdvriendin, die weet wat voluit leven is, terug is in het dorp. ‘Tough girl from a bad town / Brought up not to stay down.’ En Ritter’s hart juicht bij de gedachte er samen weer op uit te gaan.

In het muziekblad ‘Heaven’ kreeg dit album een slechte bespreking. Maar dat vind ik een kolossale vergissing. Je hoort een Ritter in topvorm. Van wie ik trouwens niet weet of hij het geloof van zich afzingt of niet. Maar de cd staat als een rots. Ritter heeft zichzelf opnieuw uitgevonden.

[embed]https://www.youtube.com/watch?v=_E4g8zs66f0[/embed]



[embed]https://open.spotify.com/album/6RCkcqopaIFiKLkRaSTrBV[/embed]