Dirk de Wachter is binnen korte tijd erg populair geworden. Je komt hem tegen op YouTube, op tv en in de schappen van de boekwinkel. Hij is psychiater en dus gewend om om te gaan met gebroken levens. Maar hij verbaast zich erover dat zijn wachtkamer zo vol zit. We kunnen toch ook elkaars psychiater zijn?

Hij leert het ons in zijn boeken. Ook in zijn laatste boek waarin hij nog eens op een rijtje lijkt te zetten wat hij in toespraken al heeft gezegd. Daarom zal wie hem volgt weinig nieuws horen. Al is het fijn om nu alles eens op papier te hebben.

Zijn kernboodschap? Op p.24 staat het helemaal uitgetekend:

‘Het idee dat het leven vooral leuk moet zijn, is daarom ook de ziekte van deze tijd. Liever zag ik de barstjes. Beter zouden we ook leren af en toe ook een beetje ongelukkig te zijn. Want het klopt niet dat je het geluk helemaal in de hand hebt.’

Aan zijn taalgebruik merk je dat hij uit België komt. Hij is daar trouwens niet de enige spraakmakende psychiater. Paul Verhaeghe is er ook zo één. Verhaeghe legt meer de nadruk op de maatschappelijke oorzaken van verdriet en depressie. Dat aspect ontbreekt in het boek van De Wachter. Hij verwacht alles van het individu. Hij lijkt dan ook zich vooral te richten op dat wat het leven zelf met zich meebrengt aan tekorten. Wat je niet kunt maken of veranderen, moet je op een zeker moment accepteren.

Belangrijker dan de jacht naar geluk vindt hij dan ook het zoeken naar zin en betekenis. Juist de tekorten van het leven kunnen je daarbij helpen, je kunt ze namelijk met elkaar delen. Zo ontstaan zin en betekenis. Het brengt je dichter bij de ander. De Wachter is een voorbeeldig leerling van de filosoof Levinas.

Het is geen nieuwe boodschap, ik zei het al. Dat weet De Wachter zelf als de beste. Hij wijst dan ook op de christelijke traditie. In een tijd waarin velen heil verwachten van mindfulness roept hij op tot herwaardering van de mystiek, spiritualiteit en zingeving binnen de christelijke traditie. Al noemt hij zichzelf niet meer een gelovige in de strikte betekenis van het woord, maar 'een christelijke non-theïst'.

Een helder boek dat niet alleen bezinning en belezenheid toont, maar vooral compassie met de moderne mens die staat voor de soms zware taak er te zijn – ook in zijn of haar eenzaamheid. In één woord: troostrijk.