Toen bekend werd dat er een nieuw album kwam dat live opgenomen
was, was ik wel benieuwd maar hield ook mijn hart vast. Zou het toegevoegde waarde
hebben? Dat het meeviel is te weinig gezegd: ik vind het album verrassend.

Allereerst: Bob is goed bij stem. En het bijzondere van het
album is dat het grotendeels ‘oude’ songs zijn die ook nog eens een niet al te
afwijkend arrangement hebben gekregen. De eerlijkheid gebiedt wel om te zeggen
dat het geen album van een live-concert is geworden.

Het album is opgenomen in coronatijd. Er konden geen concerten georganiseerd worden. Daarom kreeg filmmaker Alma Har'el het idee om een concert zoveel mogelijk te benaderen. Ik heb de film zelf niet gezien (zit achter een betaalmuur), maar ik begreep dat hij is opgenomen in een theater in Santa Monica. De binnenhoes van de cd toont Dylan opgesteld voor een band met mondkapjes op.

Maar ondanks het feit dat het geen concertfilm is geworden
(de film werd ook nog eens op zeven achtereenvolgende dagen geschoten), is het
muzikale resultaat bijzonder. Om de op dat moment 81-jarige Dylan de vroege songs
uit zijn rijke oeuvre met breekbare maar tegelijk pure stem te horen zingen, is
voor elke Dylan-fan een vreugde. Maar ook de niet-Dylan-fan vindt in dit album
een prachtige instapplaat om zijn werk te leren kennen.

Het album kent wat mij betreft maar één ‘inzakker’: I’ll Be Your Baby Tonight. Maar hé, elke Dylan-fan wel dat er altijd wel één of twee nummers op een album wat achterblijven in kwaliteit, om het eufemistisch te zeggen. Maar om een paar echte verrassingen te noemen: ‘Queen Jane Approximately’, ‘Just Like Tom Thumb’s Blues’, ‘Forever Young’ en ‘What Was It You Wanted’ (tegelijk het ‘nieuwste’ nummer: uit 1989) klinken in deze versies nog net zo fonkelend als de originele.

De band klinkt op dit album ingetogen en subtiel. Opvallend detail: er is geen percussie te horen. Het drumstel werd thuis gelaten.