Het verhaal is snel verteld. Het kleine geriatrisch ziekenhuis
Bethlehem wordt bedreigd met sluiting. Het personeel onderneemt actie. Een
lokale filmploeg komt een reportage maken. Vrijwilligers organiseren
festiviteiten. En als klap op de vuurpijl zal hoofdzuster Alma Gilpin een
onderscheiding krijgen voor haar empathische manier van werken.

De voorbereidingen van de festiviteiten zijn in volle gang
als Colin Colman, de zoon van een van de patiënten, het ziekenhuis binnenloopt.
Laat hij nu uitgerekend de consultant zijn die de minister heeft geadviseerd om
het ziekenhuis te sluiten. De botheid van zijn karakter past naadloos in dat
verhaal. Maar je ziet het geruime tijd al aankomen: door de menselijkheid en
tomeloze inzet van personeel en vrijwilligers zal hij van mening veranderen.

So far, so good. Maar het is allemaal zo
voorspelbaar. Er zit wel een enorme wending in het plot (die ik niet zal
verraden), maar ook die kwam bij mij wat gemakkelijk over. Nu zit er zeker
humor in de film. De patiëntenrollen zijn hier en daar hilarisch. Meer nergens
werd ik echt geraakt.

Voorbeeld. De dochter en een schoonzoon van een patiënt
hebben hun (schoon)moeder op laten nemen om er financieel van te profiteren:
haar huis zullen zij dan erven. Als dit later met zoveel woorden duidelijk
wordt, heb je als kijker al een half uur door hoe de vork in de steel zit.

De film eindigt met dokter Valentine, de arts die al die tijd in Bethlehem op een liefdevolle manier zijn werk heeft gedaan. Hij werkt inmiddels in een ander ziekenhuis. De Covid-pandemie grijpt op dat moment om zich heen. We zien de enorme hectiek die dat in het ziekenhuis teweeg brengt. Dan gebruikt de regisseur een filmische truc (‘vierde wand’) die in andere gevallen geweldig kan werken, maar hier crasht.

Dokter Valentine kijkt ons als kijkers namelijk direct aan en probeert ons ervan te overtuigen hoezeer het personeel in ziekenhuizen zich uit de naad werkt voor ons. Maar dat had de film ons zelf moeten laten zien. ‘Show, don’t tell’ luidt een wet in de kunst. Maar omdat de film zelf niet overtuigt, komt die laatste boodschap wel erg goedkoop over. Ik verliet met een zekere teleurstelling de bioscoop.