Geoff krijgt bericht dat het lichaam van zijn eerste geliefde is gevonden. Zij verongelukte in 1962 tijdens een bergwandeling. Sindsdien was haar lichaam vermist. Het bericht van de vondst ontregelt hem volledig. Het verleden gaat in hem spoken. Maar dat brengt ook Kate danig uit balans.

De film is traag. Maar dat is wat mij betreft geen negatieve kwalificatie. Het dient de opbouw van de film. Ik raakte in de ban van het geheim dat Geoff kennelijk bij zich draagt. Ondertussen hielden de schitterende dialogen me gevangen. En ook de beelden: ze zijn van grote schoonheid, vooral die van het landschap.

De kwetsbaarheid en het verval van de ouderdom worden indringend in beeld gebracht. Geoff is een wat morsige brompot. Kate ziet er uit als een door het leven wijs geworden, maar ook vermoeide vrouw. En als zij beiden met elkaar naar bed gaan, voel je de tederheid maar ook het ongemak bij het zien van seniorenseks.

Gaande de week ontdekt Kate dat in Geoff meer van zijn vroegere geliefde levend is gebleven dan zij dacht. Stapje voor stapje komt ze dichter bij zijn geheim. Haar reactie daarop bereikt een hoogtepunt in het slot van de film wanneer zij samen op hun feest dansen. Er wordt door Kate geen woord gesproken, maar zelden zag ik iemand meer spreken alleen met haar gezicht.

Een absolute aanrader, dit relatiedrama. En wat een acteurs! Terecht één van de beste films van het filmfestival van Berlijn 2015.

[embed]https://www.youtube.com/watch?v=W8OUu2ezJvw[/embed]