Ik ben er inmiddels aan gewend geraakt: aan preken voor lege banken. Kijken in het zwarte oog van de camera en dan denken: Daar zitten de mensen. En na de zondag krijgen we in de loop van de week gelukkig veel weerklank: via email, Facebook, Whatsapp of telefoon. Daardoor had je het gevoel: al is er afstand, we beleven het wel samen! Wat een uitkomst, die techniek!

Misschien lag het aan mij. Maar met Pasen was het ineens anders. Ik mocht samen met collega Henk voorgaan. Natuurlijk, alles was er. De boodschap klonk. Het werd nog eens onderstreept door mooi orgel- en trompetspel. Maar ik miste de gevulde kerkbanken. Ik miste de jubel uit honderden kelen. Het samen de hoge toon halen. Kortom, ik miste jullie. Voor het eerst had ik het gevoel dat het middel de inhoud in de weg stond.

‘Waar ligt dat nu aan?’ vroeg ik me af. De livestreamdiensten begonnen in de 40
dagentijd. Misschien dat die tijd beter bij het middel past. De toon is dan
toch veel ingetogener. Het is de tijd van inkeer en bezinning. Bovendien is het
coronatijd. De tijd van ingehouden leven. Op afstand blijven. Dat alles viel
naadloos in elkaar.

Maar nu is de tijd van Pasen. En we moeten nog steeds roeien met de riemen die we hebben. Maar die riemen voelen ineens iets te kort en te klein.