Daar volledig beeld van de ceremonie zelf. En vooral:
stilte. Een enkele zachte opmerking van de commentator. Alle nadruk viel op het
respect dat Engeland haar geliefde prinsgemaal betuigde. Prachtige hymnen. Alle
militairen een kwartier lang het hoofd gebogen. Kortom, Engelsen weten nog wat
decorum is. En de dienst zelf moest nog beginnen.

We schakelden in het begin nog af en toe even terug. Maar in Hilversum hield het gekakel maar niet op. En dus kozen we definitief voor de BBC. Daar zagen we een indrukwekkende dienst. Zonder preek. Zonder andere toespraken. Een verademing. Want de liederen en de lezingen en gebeden zelf bleken op indrukwekkende wijze het leven van Philip te weerspiegelen.

De lezing uit Jezus Sirach bijvoorbeeld sprak over schepping.
Over de schoonheid maar ook haar overweldigende dreiging soms. Samen met het
lied ‘Eternal Father, Strong to Save’ herkenden we de natuurminnaar en marineman
die Philip eens was. De hymne – zo las ik ooit ergens – werd tijdens de Tweede Wereldoorlog
elke avond op elk marineschip gezongen. Over God ‘wiens arm betoomt der baren
kracht’.

Maar wat was het commentaar op NPO? Ik zag het later: de
dienst was wat ‘onpersoonlijk en afstandelijk’, zo vond de commentator. We waren
weer terug in Platland.

Wil men in Hilversum voortaan wat kundiger commentatoren
afvaardigen die a) weten wanneer ze moeten zwijgen, en b) wanneer ze praten,
dat doen met verstand van religieuze zaken?

Tijdens de dienst was af en toe een shot van koningin
Elisabeth te zien. Ze zat in haar eentje op de hoek van een kerkbank. Gebogen.
Na 73 jaar alleen. Treurende liefde in tijden van corona. Maar waardig.