Ik was op zoek naar een elektrische onkruidverdelger. Ergens in de vijf zijpaden aan mijn linkerhand moest die te vinden zijn, wist ik. Maar welk? De eerste geprobeerd. Mis. Aan het eind van het pad zou het ‘t snelst zijn om twee keer rechtsaf te slaan om in het volgende parallelle pad te komen. Maar dat kon niet. De pijlen wezen linksaf.

Ik deed vervolgens een groot rondje linksom om op hetzelfde punt uit te komen om nu het tweede zijpad in te slaan. Weer mis. Opnieuw mocht ik aan het eind van dit pad niet rechtsaf. Weer een groot rondje linksaf. Ondertussen liepen veel mensen gewoon kris-kras tegen de looprichting in. Weg anderhalve meter afstand.

Ik voelde de irritatie stijgen. Gisteren deed Mark Rutte nog
een extra beroep op discipline om de versoepeling samen te kunnen dragen. Nou -
zo sprak ik in mezelf - als het zo gaat kun je het wel op je buik schrijven.
Als dit het patroon wordt, zullen steeds meer mensen hun eigen gang gaan. Dan
wacht ons straks een tweede golf.

In het vierde pad vond ik wat ik zocht. Ik had nog meer spulletjes nodig. Maar ik ben snel naar de kassa gegaan. Op de parkeerplaats was het inmiddels beduidend drukker. Al na-mopperend liep ik naar de auto. Tot ik me opeens afgelopen zondag herinnerde.

Ik was jarig. Geen feestje natuurlijk. Maar opeens stond een groep vrienden in de tuin. Ze zongen me toe en hingen slingers op. Fantastisch. We moesten natuurlijk even iets drinken. Op afstand natuurlijk. Maar nog geen vijf minuten later stond er een politieagente in de tuin. Of we wisten dat een bijeenkomst met meer dan drie mensen verboden was - afstand of niet?

De agente had het bij een waarschuwing gehouden. Al lopend over de parkeerplaats van Hornbach voelde ik in het zonnetje ineens smeltende boter op mijn hoofd.