Jammer dat cabaretier Erik van Muiswinkel zich liet verleiden ook een stinkende boodschap in dat riool te dumpen. Hij gaat stoppen als hoofdpiet. Een dapper besluit waarvan hij vooraf kon vermoeden dat ook hij een lading ellende over zich heen zou krijgen. Die kwam er ook. En hij reageerde. Op een tweet van ene Ruben reageerde hij zelfs zo ongenadig dat hij deze Ruben een domme kankerlul noemde.

Bij RTL Late Night legde Van Muiswinkel uit dat wij hadden moeten begrijpen dat hij dat natuurlijk ironisch had bedoeld - hij is immers cabaretier. Over twee andere ongenadige tweets op zijn account zei hij dat die afkomstig waren van hackers. Laat ik hem wat dit laatste betreft even voor het gemak geloven. Dan blijft nog die ene tweet die hij verdedigde als zijnde cabaretesk. Daar wilde ik het eens over hebben.

Waar ligt de grens van het genadeloos afserveren?  Het antwoord lijkt in dit geval: er is geen grens als je het maar cabaret noemt. Dat was ook de weg die Jan Böhmermann in Duitsland probeerde te bewandelen met zijn hekeldicht op Erdogan. Natuurlijk, ik weet het: vrijheid van meningsuiting bla bla. Maar mogen het er ook eens over hebben of sommige heren cabaretiers niet ongewild meewerken aan het huidige klimaat?

Is het cabaretier-zijn een onaantastbare positie? Dan zouden ze lijken op de mensen van het corps diplomatique die in Den Haag hun auto’s parkeren waar zij willen: vanwege hun beschermde status kunnen zij immers toch niet bekeurd worden. Maar misschien moeten we eens discussiëren over de vraag waarom we verzeild zijn in die cultuur van ongeremd schelden. Is dat misschien omdat de rem in onszelf ontbreekt - ook bij sommige cabaretiers?

Van Muiswinkel zei in het interview dat als hij in gesprek gaat met reaguurders het meestal best wel redelijke mensen blijken te zijn. Ik neem dat zomaar aan. Onder de PSV-fans, die in Madrid vrouwelijke bedelaars zich lieten opdrukken voor muntjes, zat niet alleen maatschappelijk uitschot, maar bevonden zich ook keurige vaders met leasebakken. Op kantoor zijn het aangepaste mensen. Is dat omdat een restrictieve omgeving zorgt voor de rem op hun drift? Gaat het onze ziel dan aan een persoonlijke rem ontbreken? En zo ja, hoe zou dat komen?