Ik moet bekennen dat ik nooit een groot Bowie-fan ben geweest. In de tijd dat hij een rijzende ster was vond ik zijn glamrock aanstellerig. Hij mat zich in mijn ogen ook een te hedonistisch imago aan. Gaf mij maar Paul McCartney en Paul Simon - in de ogen van de ware Bowie-fan misschien lulletjes rozenwater, maar ik genoot ervan.

Toch ben ik wel een aantal keren van hem onder de indruk geraakt. Ik kan die momenten nog goed traceren. Het eerste was in 1975: zijn optreden in ‘Soultrain’ – een in die tijd beroemd Amerikaans soulprogramma. De clip van zijn optreden was in Nederland te zien bij Toppop, waar je toen nog met z’n allen naar keek.

Bowie was een van de eerste blanken die in het programma verscheen. Een groter contrast was niet denkbaar: een deinend zwart publiek gekleed in bonte soul-kleren en een graatmagere en in en in witte Bowie gekleed als dandy. Maar de muziek was op z’n plek: ‘Golden Years’ - meeslepende soul met een flinke vleug funk. Meteen was hij ook in dit genre aan de top! Ik keek en luisterde met ontzag.

Daarom kocht ik (mijn volgende Bowie-moment) zijn eerstvolgende lp: ‘Low’ (1977). Het werd de eerste van zijn zogenaamde Berlijnse trilogie. Hij had gekozen voor Berlijn om een nieuw leven te beginnen. Wie de clip van ‘Golden Years’ bekijkt, ziet een man die nog maar één stap verwijderd lijkt van de afgrond. In Berlijn kickte hij af van de cocaïne en maakte vervolgens volgens veel kenners een van zijn beste werken. De muzieksite Pitchfork benoemt 'Low' zelfs tot beste album uit het decennium! Met voor mij als hoogtepunt het nummer ‘Sound and Vision’.

Maar mijn allerbelangrijkste Bowie-moment was in 1992 tijdens het indrukwekkende concert ter nagedachtenis aan Freddie Mercury in het Wembley-stadion. Midden in het concert knielde Bowie op het podium en bad met het bomvolle stadion het Onze Vader. Het raakte me diep – zeker omdat religie in de (Europese!) popmuziek toen heel erg ‘uit’ was. Moedig!

Maar daarna is hij me toch weer een beetje kwijtgeraakt. Geen echte Bowie-fan dus. Maar ik ben hem wel gaan mogen. Aardige man. Every inch a gentleman. Vorige week draaide ik ‘Low’ toevallig nog eens. Nou ja, toevallig… Ik werd eraan herinnerd door Bowie’s nieuwste album ★ (‘Blackstar’). Weinig mensen wisten toen nog dat het z’n laatste zou zijn.

(Video 1: optreden in Soul Train)

[embed]https://www.youtube.com/watch?v=m9OIrJQIn2Q[/embed]

(Video 2: Live-versie van Sound and Vision)

[embed]https://www.youtube.com/watch?v=GYEOlxcirX0[/embed]

Video 3: Onze Vader in Wembley)

[embed]https://www.youtube.com/watch?v=a6U0qVkXWuI&feature=youtu.be[/embed]