Maar via een andere kant komt de liturgie in deze nieuw column toch weer terug. In de vorm van een lied van Bart Peeters. Hij zong het al eerder na de aanslagen in Parijs. Maar gisteren zong hij het weer. Je kunt het onderaan deze column bekijken en beluisteren. De titel zegt alles: ‘Zonder liefde kan de hemel niet bestaan’.

Ik kwam het tegen op Facebook. Iemand had het gepost. Ik kende het niet. Maar het trof me. Ik noem het liturgie. Mensen hebben na schokkende gebeurtenissen meer nodig dan nieuwsfeiten, meningen of voorspellingen. We hebben behoefte aan taal van het hart, aan rituelen die verbinden.

Het mooie van het lied van Bart Peeters vind ik dat het doet aan religiekritiek in naam van God. Of ik het als lied geslaagd vind, och, daar is misschien op af te dingen. Maar het was voor mij (en anderen, zo merkte ik op Facebook) het juiste lied op het juiste moment. Een tv-studio werd ineens een bezinningsruimte of kerk of moskee of hoe je het ook maar noemen wilt.

In veel kerken en concertzalen zal de Matthäus-Passion deze dagen uitgevoerd worden. Dit jaar klinkt het ‘Erbarme dich’ ongetwijfeld heel anders dan vorige jaren. Het gevaar komt steeds dichterbij. Je voelt je machteloos. Maar dan grijp je je gitaar of je viool. En je speelt en zingt. In kerk of op tv. Liturgie: reiken naar het hoogste en daar troost en moed uit putten.

[embed]https://www.youtube.com/watch?v=AwZQq5YPreY[/embed]