De eerste keer dat ik er langs reed, maakte ik een extra rondje: had ik dat goed gelezen? Ik had het goed gelezen: de gemeente wil van deze rotondes reclamezuilen maken. Het brengt geld in het laatje. Openbare grond wordt verhuurd als een ordinaire manier om de kas te spekken.

Ik kan het natuurlijk wel verklaren. Het is crisistijd. De opbrengsten van de lokale belastingen dalen. En straks komen steeds meer sociale voorzieningen bij de gemeente te liggen. Daarvoor is ook nog eens minder geld beschikbaar dan toen de landelijke overheid ervoor zorgde. Ergo: er moeten nieuwe bronnen gevonden worden.

Maar ik vind het wel bedroevend. Want je moet er maar eens op letten hoeveel reclame er al is. Op de tv en radio, aan steigers, op gebouwen, aan winkels, in kranten en folders, op het internet, op auto’s en sportshirts, langs de sportvelden. Wie er oog voor krijgt, ziet dat de wereld bedekt wordt door een laag commerciële boodschappen.

Nog even en ook onze rotondes gaan schuil achter een bord van Albert Heijn of een leus van de Jumbo. De wereld wordt er weer een stukje lelijker op. Ik houd al rekening met de dag dat er op de Algemene Begraafplaats een bord staat: ‘Plaats hier uw advertentie’. Er is immers niets meer heilig.