‘Verloren ochtenden?’ antwoordde ik, ‘Nee hoor! Het gebeurt zelden dat we alleen blijven zitten.’ En ik begon uit te leggen wat voor soort ontmoetingen je hebt. Maar ik merkte dat ik in een soort verdedigingsmodus schoot. Misschien wel omdat die vraag ook wel eens in mij zelf rond zeurt: heeft zoiets nut - wekelijks in een café gaan zitten en maar afwachten wie er langs komt? Ben je dan elders niet harder nodig?

Afijn, tegen al zulk soort lastige vragen in probeerde ik mijn gesprekspartner en mezelf te overtuigen van het nut van ons initiatief. Maar thuisgekomen dacht ik: ‘Niet doen. Je werk is niet te vangen in criteria als nut of efficiëntie.’

Onze wereld staat stijf van regeltjes en doelstellingen. We spreken van ‘targets’ en trekken er een gewichtig gezicht bij en voelen ons daardoor nog nuttiger. Maar een dominee loopt wat verloren in die over-geformaliseerde wereld rond. Hij heeft geen direct nut. Hij is een acteur zonder duidelijke rol die argeloos tussen de andere spelers op het toneel rondloopt en het stuk zelfs wat ontregelt.

Veel mensen weten dan ook niet direct raad met je. Dat merk je als je in Cookers zit. Sommige vaste gasten weten dat je de dominee bent. Maar wat ze met je aan moeten? Ook de eigenares moest aanvankelijk haar argwaan overwinnen. ‘Een dominee? In mijn zaak?’ Inmiddels zijn we gewaardeerde bezoekers. Maar toch een beetje vreemde eend in de bijt.

Goed zo! Dat kan niet anders. We zijn een vreemde eend in de bijt. We dienen alleen maar voor het scheppen van kleine oases, ruimtes waar mensen even vanuit het drukke leven van alledag in kunnen stappen om op verhaal te komen. Letterlijk, want achter een kop koffie komen de verhalen meestal wel los.

Verloren ochtenden? Ik voel me inderdaad soms wat verloren achter mijn tafeltje. Je moet maar afwachten wie er langs komt. Je voelt de blikken van de medegasten: zou hij nog klandizie krijgen? En als dat zo is: wat zoeken die mensen bij die man?

Maar laat me af en toe maar eens wat verloren voelen. Het hoort bij mijn taak als vreemde eend in de bijt van een zakelijke wereld. Ik ben op die manier minstens een gemakkelijk aanspreekpunt voor andere vreemde eenden. Zoals mijn gast van die morgen. ‘Verloren ochtenden?’ grapte ik, ‘Alleen als jij langs bent geweest!’ Ik wist dat hij het kon hebben. We namen lachend afscheid van elkaar. Opnieuw het efficiëntie leven weer in.