Ik heb er nog lang over gedaan om mijn bioscoopervaring hier op te tekenen. Heb ik het misschien verkeerd gezien. Heb ik iets gemist waar anderen voor vielen? Is het misschien omdat ik een man ben?

Maar al rond lezend kwam ik niet uit mijn verwarring. Ik las lovende kritieken o.a. in De Groene Amsterdammer. Maar ook vernietigende stukken (in datzelfde Trouw bijvoorbeeld: ‘’Babygirl’ is niet feministisch, maar juist seksueel conservatief’). Allemaal van vrouwen.

Dan maar blijven bij mijn oordeel. Ik denk dat als een man deze film had gemaakt, Leiden in last was geweest. Het verhaal is om te beginnen flinterdun. Rijke, getrouwde vrouwelijke CEO valt voor mannelijke stagiaire die haar seksuele fantasie van de onderdanige vrouw prikkelt. Zij moet letterlijk voor hem zijn gehoorzame hond spelen, waarna hij haar bevredigt waardoor zij voor het eerst met een man een orgasme krijgt. Het levert een aantal vernederende scenes op.

De film zou naar verluid ook gaan over de orgasmekloof. Gaap. Misschien best wel in bepaalde contreien een probleem. Maar je maakt mij niet wijs dat een doortastend handelende vrouwelijke CEO van een groot concern haar seksuele wensen niet aan haar man duidelijk maakt. We zitten toch niet meer in de jaren vijftig?

Ik moet wel zeggen dat het acteerwerk van Nicole Kidman me wel tot op bepaalde hoogte imponeerde. Ze maakt er niet alleen nog wat van met haar rol, het vraagt ook nogal wat vrijmoedigheid om een vrouw te spelen die geniet van onderdanigheid. Maar dat alles redt de film voor mij niet.

Niet overtuigend dus. Gauw vergeten.