Na het overlijden van zijn vrouw Linda blijft Tony gebroken achter. Het leven heeft voor hem geen zin meer. Hij is cynisch en heeft elke poging opgegeven om nog aardig voor iemand te zijn. Met de dood van zijn geliefde is een deel van hem zelf ook doodgegaan. Hij denkt dan ook aan zelfmoord. Alleen zijn trouwe hond houdt hem daar nog vanaf.

Loodzwaar gegeven. Toch zijn er genoeg aandoenlijke en humoristische scenes. Aandoenlijk zijn de video’s die zijn vrouw op haar ziekbed voor hem heeft gemaakt en die hij na haar dood bekijkt. Het zijn liefdevolle boodschappen van over het graf heen. Ze blijkt haar man goed te kennen, ook in zijn verdriet, en geeft hem raad. Je ziet Tony verscheurd door verdriet en tederheid de video’s bekijken.

Zijn cynisme wordt er door getemperd, maar niet verdreven. Daardoor is Tony een plaag voor zijn omgeving. Zelfs kinderen moeten het ontgelden. Maar hoe hard hij ook kan zijn (tegen de postbode, tegen collega’s), juist dit maakt de serie ook komisch. Als kijker begrijp je hem en zie je tegelijk zijn onvermogen.

Ricky Gervais is behalve een goed comedian een evengoed acteur die op subtiele wijze de grove Tony speelt. Gervais wordt de hemel in geprezen om zijn rol in deze serie. De superlatieven waarmee hij werd overladen vond ik eerlijk gezegd wat overdreven. Ik heb het idee dat ze vooral van die-hard fans van Gervais komen, bij wie hij geen kwaad kan doen. Maar eerlijk is eerlijk: het is een mooie serie.

Het is knap om een dergelijk thema zo neer te zetten dat het niet sentimenteel wordt maar wel recht doet aan de innerlijke ravage die een overlijden veroorzaakt. Daarin zijn de makers wat mij betreft geslaagd. Er komt gelukkig een vervolg. Ik kijk ernaar uit.