In de dienst werden de psalmen en gezangen vervangen door songs van U2. Ze zijn niet willekeurig gekozen, maar met het oog op hun plaats in de liturgie. Dan blijkt: veel rock- of popsongs zijn liturgisch zomaar inpasbaar. Dat geldt zeker voor de songs van U2.

Bezoekers van de dienst kwamen uit de wijde omgeving van Papendrecht. Velen spraken me na afloop enthousiast aan. Al was er ook een kritisch geluid. Iemand vond dat ik met name buitenkerkelijke bezoekers had op moeten roepen tot een keuze voor het geloof. Maar dat was ik niet met haar eens. Het evangelie werd in de dienst bepaald niet onder stoelen of (kerk)banken gestoken. Maar ik houd zelf niet van een opdringerige manier om het aan de man of vrouw te brengen.

Bovendien ben ik blij als mensen die niet geloven de drempel van een kerk over durven komen. Wanneer maak je dat nog mee: dat mensen die niet geloven in een kerkdienst komen? Dan gaat het niet aan om ze als aparte groep aan te spreken en van de gelegenheid mis/gebruik te maken. Ik wil vooral laten zien dat de boodschap van de kerk verbindt.

Het merendeel van de mensen begrijpt dat. Ik sprak ook iemand die haar buitenkerkelijke vrienden had meegenomen. Die vonden de dienst heel bijzonder. Ze waren vooral verbaasd hoeveel religie er in de songs van U2 zit. En daar ging het me om: om te laten zien dat je sporen van (geloof in) God ook buiten de kerk op onverwachte plekken tegen kunt komen.