Het is een drukte van jewelste op ons volkstuincomplex. We
hebben niet alleen de gezamenlijke klusdag achter de rug (samen het tegelpad
vernieuwen), maar elke tuinder is nu ook druk met zijn of jaar tuintje. Onkruid
wieden, zaaien, planten. Het voorjaar is dan wel beduidend kouder dan vorig
jaar, maar als de maand mei nadert gaat het los.

Dit jaar wil ik zelf o.a. tomaten kweken. Omdat ik geen
kasje heb, moet dat buiten. Maar tomaten hebben een hekel aan veel water van
boven, daarom bedacht ik een stellage waardoor ze wat droger kunnen staan.
Origineel is mijn oplossing niet helemaal, want mijn buurvrouw had er ook een
gebouwd.

Ze had dezelfde spiralen gekocht als ik. Maar ze had ervoor
gekozen om ze omgekeerd te gebruiken: met het gedeelte dat eigenlijk de grond
in moet juist naar boven, dwars door een houten dwarsbalk. Als je dan de
spiraal zelf een klein beetje de grond in draait, staan ze steviger dan
omgekeerd en los. Goed idee!

Ik heb het idee wel aangevuld. Bij mij kan er nog een
afdakje boven waardoor de tomaten niet te nat zullen worden. Maar het gaat me nu
hier om: afkijken loont. Ik leer heel wat van medetuinders die meer ervaren of
creatiever zijn dan ik. Dat is de lol van het volkstuinieren: het sociale
aspect. Je vormt toch een soort gemeenschap waar behalve gezelligheid ook
kennis van zaken te vinden is.

Toen ik mijn buurvrouw op de tuin zag, zei ik: ‘Je ziet wel dat ik je idee gepikt heb.’ Ze vond het natuurlijk niet erg. Het idee van het afdakje had ook wel wat, volgens haar.