Dat moet een apart gezicht geweest zijn. Amsterdammers en toeristen zullen opgekeken hebben: witte, zwarte, grijze en blauwe toga’s namen bezit van het plein. Vervolgens werd de groepsfoto gemaakt. Het past bij de trend: predikanten willen meer zichtbaar worden in de samenleving.

Binnen die ontwikkeling past ook een ander verschijnsel: het priester- of predikantenboordje. Veel pastoors dragen er één. En in Engeland dragen predikanten van de Anglicaanse kerk er ook vaak één. Sommige Nederlandse predikanten roepen nu hun collega’s om ze ook te gaan dragen. Voor buitenstaanders ben je dan als predikant zichtbaar en aanspreekbaar.

Er is iets voor te zeggen. Op de middelbare school waar ik ooit zat kwam een jonge predikant lesgeven die ook zo’n boordje droeg. Binnen no time kende heel de school hem. De combinatie van zijn sociale vlotheid en religieuze zichtbaarheid vond ik inspirerend. Gecombineerd met zijn boeiende lessen vormde het voor mij zelfs een drijfveer om ook theologie te gaan studeren.

Je zou zeggen: alle reden om nu ook zo’n boordje aan te schaffen. Maar dat zal ik niet doen. Ik zou me achter mijn vrouw kunnen verschuilen. Die vindt het niks, omdat ze van het type is ‘doe maar gewoon, dan doe je gek genoeg’. Maar ik voel er zelf ook niet zoveel voor. Ik durf geloof ik niet. Ik blijf wat dat betreft liever low profile.

En nu ontbrak ik dus ook nog op de togashoot. Mijn kerk heeft wat deze missionaire activiteiten betreft dus niets aan mij. Gelukkig ontbrak mijn directe collega niet in Amsterdam. U ziet haar op de foto hieronder met de rode stola. Ze had het erg naar haar zin, vertelde ze, en dat zie je. Ik heb haar nog niet gevraagd of haar deelname aan de togashoot nu ook een opstapje is naar het priesterboordje.