Hou me ten goede: voor
mij is Mark Rutte al langer geleden van zijn voetstuk gevallen. Hoewel bepaald niet
van mijn politieke voorkeur, had ik hem hoog. Maar door zijn gedraai en gelieg
rond de toeslagenaffaire en Pieter Omzigt, brak ook voor mij het beeld van een
man uit één stuk in scherven.

Maar of het parlement zelf zo’n zelfreinigend vermogen heeft? De Tweede
Kamer lijkt steeds meer een verzameling roofdieren die waar ze bloed ruikt, de
aanval opent en niet meer loslaat.

De morele verontwaardiging over de door Rutte gewiste sms’jes die onze volksvertegenwoordigers ten toon spreidden staat in geen verhouding tot de werkelijke problemen waar ons land voor gesteld is. Waar hebben we het in vredenaam over? Als de man niet had ge-smst maar gewoon gebeld, had er geen haan naar gekraaid.

Alles moet tegenwoordig aan een onbarmhartig licht komen. Maar houden bewindslieden zo nog voldoende speelruimte over? Die speelruimte hebben mensen nodig om creatief te kunnen zijn. Van communicatiedeskundige Anne van der Meijden leerde ik ooit dat ook informele communicatie nodig is - ze is als smeerolie: ze houdt de motor draaiende.

Natuurlijk: de
doorgeschoten achterkamertjespolitiek verdiende een flinke correctie. Maar de
politiek is ook gediend met wijsheid. En wijsheid is iets anders dan wetticisme
en scherpslijperij. De kerk is vaak beticht van dat laatste. Maar de politiek steekt
haar al langer met succes naar de kroon.